این مواد که به طور گسترده برای کابل‌های برق، کابل‌های ارتباطی فیبر نوری{0} و خطوط لوله زیرزمینی استفاده می‌شوند، به طور موثری در برابر آسیب‌های مکانیکی، خوردگی شیمیایی و عوامل محیطی محافظت می‌کنند. مواد روکش پلی اتیلن بر اساس چگالی به HDPE (پلی اتیلن با چگالی بالا) و LDPE (پلی اتیلن با چگالی کم{{3}) طبقه بندی می شوند. HDPE استحکام و مقاومت بالایی در برابر دما دارد و آن را برای محیط‌های سخت مناسب می‌کند، در حالی که LDPE برای کاربردهایی که نیاز به خم شدن دارند، انعطاف‌پذیرتر و ایده‌آل‌تر است.
تولید معمولاً شامل قالب گیری اکستروژن است، با فرمولاسیون قابل تنظیم برای افزایش خواصی مانند مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش و تاخیر در شعله. مشخصات کلیدی که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از ضخامت، سختی حلقه (به عنوان مثال، بیش از 4 کیلو نیوتن)، و محدوده دمای عملیاتی (معمولا -40 درجه تا 60 درجه). در حین نصب، باید مراقب بود که از خراش اجسام تیز جلوگیری شود، زیرا قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دمای بالا یا اسیدهای قوی ممکن است عمر مفید مواد را کاهش دهد.
